بازهم ناله های تازه وارد بلند می شودو امروز صبح آوردنش. هنوز چشم باز نکرده! فقط ناله می کند.کنار تخت او، تخت پیرمردی است که دندان های مصنوعی اش همچنان در لیوانی پر از آب غوطه ور است. دندان هایی که وقت غذاخوردن، درون حفرۀ دهانش جا خوش می کنند. بیمار تخت چهارم را هم امروز صبح، دوباره به سی سی یو بردند، چه می دانم شاید هم سردخانه!او سومین بیماری بود که از این اتاق لعنتی به سردخانه برده شده!
بعد از بردن او بود که این غریبه را آوردند. این که ابروهایی پرپشت و جوگندمی دارد.
